نمایش نوار ابزار

دومین جلسه شورای فرهنگی و مشورتی مسجد امام رضا علیه السلام با حضور حجت الاسلام مهدی شرکائی و معتمدین آذر۱۳۹۶

یکشنبه ۲۸ آبان ۱۳۹۶

فرض می کنیم کسی پنجاه و دو سالش است، می بیند دختر یا پسر جوانی می خواهد کنکور بدهد تا دکترا بگیرد، این شخص می گوید من اگر الان بخواهم دکترا بگیرم، نمی توانم و دیر شده است. این شخص یا به هیچ گرای غیر فعال تبدیل می شود و فحش می دهد، یا به هیچ گرای فعال تبدیل می شود و لطمه می زند. برخی از معضلات فکری خودمان را شوخی نگیریم.
اگر به سمت کمال می رویم عالی است، اما این فکر که باید به همه آرزوهایم برسم، قطعا اشتباه است. دومین اشتباه این است که کسی بگوید با باید بهترین و نفر اول باشم یا هیچ! آن هم در این دنیا که دنیای رقابت است! مثلا در لالیگای اسپانیا، یا بارسلونا قهرمان است یا رئال مادرید! دیگر هیچ جذابیتی وجود ندارد! اگر قرار باشد من همیشه اول باشم، اصلا اول بودن جذابیتی ندراد. اگر قرار باشد بهترین باشم، بهترین بودن دیگر جذابیتی ندارد.

در دبستان این گونه بودن چون بچه هستی، ایرادی ندارد، به سن بالاتر که رسیدی نباید این گونه فکر کنی! برای این که داری خودت را بدبخت می کنی! برخی برای این که این حالت خودشان را که یک بیماری است حالت تقدس بدهند، می گویند این گونه انسان ها رنگ و بوی خدایی دارند که خدا نمی تواند خودش را بالاتر ببیند، پس ما آدم خدایی هستیم. این که خدا نمی تواند بالاتر ببیند، بالاتر ندارد که ببیند؛ “لم یلد و لم یولد و لم یکن له کفوا احد”، تمام! این همه آدم در این مملکت، چرا خودت را با خدا مقایسه می کنی؟!

من باید بهترین و اولین باشم، مریضی است! باید بیشترین توجه به من بشود، مریضی است! همه باید من را بپسندند، مریضی است و اشکال روحی دارد. نمی شود همیشه در دنیا بهترین و اول بود. نمی شود همه انسان را بپسندند! نمی شود در دنیا دشمن نداشت. اگر همه ظواهر خوبی را داری که محبوب باشی مثلا قیافه، فهم، درس، اخلاق، عقل، کمال و خانواده ات خوب است، نمی شود همه تو را بپسندند. برخی کسی که همه چیزش خوب است را نمی پسندند. نقصی نداری، اما کسی از شما خوشش نمی آید.

دیدگاه ها