نمایش نوار ابزار

حجت الاسلام مهدی شرکائی در جمع دانش آموزان دبیرستان علامه حلی تویسرکان در مراسم صبحگاه :

دوشنبه ۲۵ شهریور ۱۳۹۸

وجود مبارک امام زمان(عجّل الله تعالي فرجه الشريف)، در نامه ای به قاسم بن علاء همدانی که اهل یمن بود و وکیل وجود مبارک امام عسگری(عليه السلام) در امور دین و دنیای مردم، می نویسد: قاسم بن علاء! پنجشنبه روز سوم شعبان روز، ولادت مولای ما، حضرت حسین بن علی علیه السلام است.[۱]اینکه امام زمان(عجّل الله تعالي فرجه الشريف) می فرماید: «مولای ما» و نمی فرماید: «مولای من»، آیا منظور از «مولای ما»، همه اهل بیت(عليهم السلام) از امام سجاد(عليه السلام) به بعد و همه شیعیان هستند؟ این قابل تحقیق است؛ چون امام جمع را در این نامه در نظر داشته است، عبارت: «مولای ما» به كار مي برند تا خودشان را هم در این نامه جزو جمع به حساب آورند. آن وقت باید سراغ عنوان این جمعی رفت که وجود مبارک حضرت ابا عبدالله حسین(عليه السلام) مولای آن هاست.

در برابر کلمه «مولا» در قرآن، روایات و فقه، کلمه «عبد» آمده است.

در دعای کمیل، چند بار امیرمؤمنان خطاب به پروردگار دارد، «الهی»، «سیدی» و «مولای». آنی که در برابر مولا است، عبد مي باشد. البته، مقام عبودیت در برابر مولویت حق، مسأله ویژه ای است. در آنجا، «مولا»، خالق عبد، رازق عبد، و رب عبد است. دنیا و آخرت عبد، در اختیار مولای آن عبد است، ولی مسأله مولا و عبد در غیر خدا، معنایش این است كه سرمایه داري آمده و افرادی را با هزینه کردن و سرمایه دادن، خریده است و آن ها در خدمت او هستند؛ آن ها برای او کار كرده و زحمت می کشند، و مولا هم در مقابل زحماتشان، به آنان نظر، توجّه و لطف دارد و زمانی هم می رسد که مولا برای خدا رو به عبدش كرده و می گوید: «اَْنْتَ حُرٌ لِوَجْهِِ اللهِ.»من به خاطر خدا، تو را از آن زحمت، از آن رنج، از آن مرارتی که برای من مي كشي، آزاد کردم و اكنون تو آزادی، پس راحت باش!
آیا وجود مبارک امام عصر(عجّل الله تعالي فرجه الشريف) می خواهد بگوید: حسین بن علی(عليه السلام) بعد از اینکه به دنیا آمده، با آن هزینه ای که کرده، همه ما را از دست کفر، ظلم، بدبختی، تیرگی و تاریکی خریده است و ما عبد او شدیم، و باید منتظر بمانیم تا خدمات ما مورد قبول او قرار بگیرد و در روز قیامت ايشان به پروردگار بگوید من می خواهم هر کس در مدار عبد بودن مولویت من قرار گرفته، آزاد کنم تا مصايب قیامت، مشکلات قیامت، دوزخ قیامت، متوجّه او نشود؛ چون پروردگار عالم هم بنا دارد خواسته اباعبدالله(عليه السلام) را مطلقاً رد نکند.

مردود نشدن دعاي امام حسين(عليه السلام) به صورت مطلق

البته، خداوند متعال این وعده مردود نشدن دعا به صورت مطلق را به هیچ پیغمبر و امامي ضمانت نداد. در متن قرآن، در سوره مبارکه توبه است. البته، داستانی اتفاق افتاد که این آیه شریفه نازل شد. داستانش هم این طور که شیعه و سنی نوشته اند: این بود که جوانی كه به عنوان شأن نزول این آیه است و جواني پاک، مؤمن و متدین بود که در جنگ احد هم شهید شد و شهادتش هم مربوط به صبح عروسی اش بود، آمد خدمت رسول خدا(صلي الله عليه و آله وسلّم)، و به پیغمبرعظیم الشأن اسلام كه به خاطر ایمان اين جوان و ارزشش، خیلی به این جوان علاقه داشت، عرض کرد: پدرم از دنیا رفته و من هم می دانم که شما نظری به این پدر من نداشتید؛چون پدرم باطن خبیث، آلوده و زشتی داشت. شما اگر بر جنازه او حاضر نشوید و نماز نخوانید، من می ترسم خانواده ما انگشت نما شوند، و اين مسأله هم برای من سنگین و سخت است.

حضرت فرمود: برويد جنازه اش را بیاورید تا من بر او نماز بخوانم. آن جنازه را تشیيع کردند و به کنار مسجد آورند. رسول خدا(صلي الله عليه و آله وسلّم) بیرون آمد و بر آن نماز خواند.

دیگر ما نمازی بالاتر از نماز رسول خدا(صلي الله عليه و آله و سلّم) که نداریم؟ کمیّت نماز ما با رسول خدا(صلي الله عليه و آله و سلّم) یکی است. ما در نماز میّت پنج تکبیر می گويیم، و رسول خدا(صلي الله عليه و آله و سلّم) هم پنج تکبیر مي گفت؛ همان طور كه رسول خدا(صلي الله عليه و آله و سلّم) صبح دو رکعت نماز می خواند، ما هم اين نماز را دو رکعت می خوانیم و هر چیزی که رسول خدا(صلي الله عليه و آله و سلّم) در این دو رکعت نماز صبح مي خواند، ما هم می خوانیم؛ کمیّت نمازهای ما با نمازهای رسول خدا(صلي الله عليه و آله و سلّم) مساوی است. دیگر ما نمازی بالاتر از نماز رسول خدا(صلي الله عليه و آله وسلّم) که نداریم؟ فرق بین نمازهای ما و پیغمبر عظیم الشأن اسلام(صلي الله عليه و آله وسلّم)، در کیفیت است؛ یعنی دو رکعت نماز صبح او را پروردگار عالم در یک کفه بگذارد، و کل نمازهای جن و انس را در یک کفه ديگر بگذارد، كفه نماز ايشان سنگین ترخواهد بود، به خاطر باطن نمازش که برای ما هم روشن نیست.بعد از تکبیر چهارم، ضرورتاً و به صورت واجب، نمازگزار ميّت بايد بگوید: «اللّهُمّ اغْفِرْ لِِهَذَا الْمَیِّتِ»این دعا درحالي كه دعاکننده هم پیغمبر(صلي الله عليه و آله وسلّم) است و در نتيجه، کیفیت دعا هم بی نظیر مي باشد، به محض اینکه پیغمبر(صلي الله عليه و آله وسلّم) تکبیر پنجم را گفت و نماز تمام شد، جبرئیل با اين آيه نازل شد:«اسْتَغْفِرْ لَهُمْ أَوْ لاَتَسْتَغْفِرْ لَهُمْ إِن تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ سَبْعِينَ مَرَّه فَلَن يَغْفِرَ اللَّهُ لَهُمْ ذلِكَ بِأَنَّهُمْ كَفَرُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ اللَّهُ لاَيَهْدِي الْقَوْمَ الْفَاسِقِينَ»[۲] حبیب من! چه تو به جانب من دست به دعا برداری و از من بخواهی این جور مرده ها را بیامرزم، و چه چنين درخواستي را از من نكني، خواستنت یا نخواستنت برای من مساوی است، من تا به ابد چنین افرادی را نمی آمرزم؛ یعنی اين دعای تو در مورد چنين افرادي مردود است.[۳]

دیدگاه ها