نمایش نوار ابزار

حجت الاسلام مهدی شرکائی در جلسه شورای مشورتی مسجد امام رضا علیه السلام چنین گفتند:

سه شنبه ۷ آذر ۱۳۹۶

بخشیده شدن گناهان نور است. در قلبی که گناه نباشد، نور هست. خدا باید لیاقت اطاعت را در ما ببیند. بسیار زشت است اگر من و شما گمان کنیم که اطاعت از خداوند تبارک و تعالی هنر ماست.

 

هنر ما این است که خود را لایق نشان بدهیم تا ما را جزو مطیعین حساب کنند.

امام سجاد(علیه السلام) مناجاتی دارند که در آن از خدا درخواست می کنند که ما را جزء مطیعین حساب کن. “ألهِمنا طاعتَک”، طاعتت را به دل ما بینداز، خدایا ما در این جهان خلقت با هواپرستی و نفس پرستی هایمان، داریم خراب می کنیم. اگر انسان ها به این نقطه برسند که خودشان مرکز محور عالم هستند، در حقیقت به این نقطه رسیده اند که خدا هیچ کاره است. و خدا چنین انسان هایی را در زندگی شخصی شان به خودشان واگذار می کند.

» خدا چه کسانی را به حال خود رها می کند؟
طبق مضامین آیات و روایات و مناجات ها خداوند می فرماید : “هیچ گناهی به عرش من لطمه نمی زند. هیچ خطایی تو را از دل من خارج نمی کند. پیامبر من را کشته باشی، من به تو پشت نمی کنم. بر سینه امام معصوم نشسته باشی، بر دلش الهام می کنم که از تو بخواهد منصرف شوی و جهنمی نشوی. اگر اسراف در گناه و فحشا هم کرده باشی، “لا تَقنَطوا مِن رَحمَةِ الله”، من از تو می خواهم که نا امید نباشی”! در نهایت در روایت قدسی می فرماید : “وَعِزَّتِی وَجَلَالِی وَمَجْدِی وَارْتِفَاعِی عَلَى عَرْشِی، پنج قسم می خورد که قطعاً نا امید می کنم کسی را که برای دنیایش در مقابل غیر از من زانو بزند!! من چنین فردی را به حال خودش رها می کنم.

ببینید چقدر عبودیت در دنیای ما موثر است. حق نداری در مقابل کسی غیر از من زانو بزنی. به منظور این که دنیای بهتری داشته باشم، یک لحظه خدا را فراموش کنم و خودم را لحاظ کنم، بیچاره می شوی! به منظور این که دنیای بهتری داشته باشم، یک لحظه خدا را فراموش کنم و نظر فلانی را لحاظ کنم، بیچاره می شوی! پنج قسم را با تاکید آورده است. خصوصاً برای تو که مومن هستی.

منظور از مومن هر آن کسی است که در هر گوشه ای از این کره خاکی “أشهَدُ أن لا اله إلا الله” گفته باشد. کسی که شهادت به پیغمبری مسیح داده است، کسی که از پیروان موسی هست و حتی کسانی که یک مکتب غیر الهی را پذیرفته اند و خبر ندارند که اشتباه است، اگر غیب را قبول کرده ای، باید در مقابل غیب اطاعت کنی.

» بدترین نوع معصیت، تعدی به حدود اختیارات خداست.
“وَ جَنِّبْنَا مَعْصِيَتَكَ”. و خودت ما را از معصیت دور کن. پس از الهام طاعت، دوری از معصیت انجام می شود. معصیت چندین مدل دارد و به معنای عصیان و زیاده روی است. بدترین نوع معصیت آن است که انسان پای خود را از گلیمش به حدی درازتر کند که به حدود اختیارات خدا برسد. خداوند این مورد را تحمل نمی کند.

دیدگاه ها